دوست دارم با آدم های مختلفی ارتباط داشته باشم
شخصیت های متفاوت رو بشناسم و سعی کنم باورها، رفتار و گفتارشون رو به درستی درک کنم
از دریچه نگاه اون ها به شرایط و اتفاق ها نگاه کنم و به مسائلی توجه کنم که براشون اهمیت داره
.
اخیرا برای افزایش صبر، یک تمرین کوچیک رو انجام میدم که از اینستاگرام یاد گرفتم
قبل از انجام بعضی از کارها، به خودم میگم اول چند دقیقه صبر کن و بعدا انجامش بده
مخصوصا کارهایی که خیلی بهشون تمایل دارم
به نظرم تمرین موثری هست...
الان در مرحله ای هستم که می ترسم
از طرفی می ترسم اصلا هیچ جا قبول نشم
و از طرفی نگران زندگی خوابگاهی و از دست دادن جایگاه فعلیم هستم
می دونم کلی جمله های قصار هست که به پذیرفتن تغییر و رو به جلو رفتن تشویق می کنه اما من واقعا می ترسم
هیچ کس هم نمیتونه واقعا من رو از این شرایط خارج کنه، خودم باید تنهایی از این مرحله عبور کنم
وقتی تو اینستاگرام می بینم چقدر انسان های موفقی در حوزه کاری من هستن، با خودم میگم ینی میتونم از پسش بربیام؟
ینی میتونم وجه متمایزی داشته باشم و کارم رو رو به راه کنم؟
دلم میخواد مطالب جدیدی که می بینم، می شنوم و یاد می گیرم رو جایی ثبت کنم تا هم برای خودم یک آرشیو باشه و هم بقیه استفاده کنن
اگه امکان بحث و تبادل نظر هم فراهم باشه که چه بهتر
اما نمی خوام جایی باشه که مورد قضاوت دیگران قرار بگیرم
به ذهنم این موارد میاد:
گروه یا کانال تلگرامی
وبلاگ
نوشتن کتاب
میشه هم کلا فقط برای خودم نوت برداری کنم و جزوه بنویسم، حالا یا به صورت دستی و یا تایپی داخل لپ تاپم
همکارم حداقل 10 سال تجربه بیشتری در این حوزه داره اما متاسفانه اصلا حاضر نیست یکم از اطلاعاتش رو در اختیار من بذاره
وقتی سوال می پرسم تقریبا از سرش وا میکنه و همین جوری یک جوابی میده، اونم درحد چند کلمه کوتاه
تازه میخواد استاد دانشگاه هم بشه!
یادم میاد اول یکی از کتاب هایی که مولفش از استاد های باتجربه ی دانشگاه بود نوشته شده بود:
آفریدگار را گواه می گیرم که در کسوت معلمی چیزی نبود که خود آموختم و سپس نیاموزاندم...
به نظرم یک استاد واقعی باید با این اعتقاد پیش بره، نه اینکه بقیه افراد رو رقیب خودش بدونه و تجربه و اطلاعاتش رو دریغ کنه.
من خودم عاشق بحث و تبادل نظر هستم، خیلی در رشد و پیشرفت طرفین موثره
حیف که همکارمون اینطوری نیست...
امیدوارم من راه اون استاد باتجربه و علم آموزاننده رو در پیش بگیرم و همیشه عاشق آموزش بمونم
زندگی من پر شده از ترس از قضاوت
تمام طول روز درگیر اینم که بقیه در مورد افکار، عقاید، حرف ها و رفتارم چی فکر می کنن
میدونم نباید اینقدر اهمیت بدم ولی دست خودم نیست
.
دیروز اومدن و محل کارم رو پلمپ کردن! قبلا مدیریت گفته بود که صحبت کرده و شرایط خوبه اما گویا نیست
هرچند که برای ما فرقی نداره و باید مثل همیشه بریم سرکار
دیشب از مامانم پرسیدم " چرا اینقدر جدیدا اطرافم آدم های دروغگو زیاد شده؟"
گفتن " چون جدیدا وارد اجتماع شدی."
.
چقدر این جواب برام سنگین و دردناک بود...
امروز در یکی از کانال های تلگرامی، پیامی دیدم که کمی متاثرم کرد...
میگم کمی... چون اینجوری نیست که یهو متحول بشم و از همین لحظه بشینم پای درس
برعکس، از صبح سردرد داشتم و هیچ کاری نمی تونستم انجام بدم
ساعت 6 عصر بالاخره بلند شدم و ناهار و کمی قهوه خوردم که نمی دونم چی بود که اینقدر باعث تپش قلبم شده
تازه الان نشستم پای درسم... نهایت اگه تا ساعت یازده بتونم درس بخونم
میدونی... یک تصمیم عجیب گرفتم
اما نمی خوام به کسی در موردش بگم یا جایی بنویسم... میخوام فقط و فقط در ذهن خودم باقی بمونه
به نظر خودم که عقلانی میاد... امیدوارم بعدا که این پیام رو می خونم بازم نظرم همین باشه
پ.ن: اون پیام تلگرامی رو در ادامه مطلب گذاشتم شاید فرد دیگه ای رو متحول کرد